سلام

بودم ولی در واقع نبودم...همیشه سر میزدم به همه ولی خب...چراغ خاموش!

مدرسه ها شروع شده...فکر کنم یه بیست روزی میشه...نمیدونستید؟؟؟ واقعا؟؟

همون روزای تکراری... با هیجان خیلی خیلی کمتر... اینقدر خسته کننده و نا امید کننده که ته دلم خالی میشه... یعنی واقعا این چیزیه که محکوم شدیم بهش؟؟؟

این هم یه روز تکراری من:

اون روز خواب موندم... بله...خواب موندم...با وجود ترفند های ابتکاریم برای بیدار شدن در صبح روز بازم فایده نداشت... روی سرامیک خوابیدم و دو تا ساعت گذاشتم...ولی قرص های سرماخوردگی کار خودشون رو کرده بودن...نمیتونستم تکون بخورم...

زود لباسام رو پوشیدم... داشتم چکشون می کردم ببینم مرتب هستن یا نه...متوجه شدم دیشب که داشتم لباسام رو اتو می کردم یادم رفته یه لنگ شلوارم رو خط اتو بندازم و البته وقتی هم نبود که درستش کنم!! توی حیاط مدرسه راه میرفتم و هی دقت می کردم ببینم کسی متوجه این نکته میشه که دیدم بچه ها دارن بهم میخندن...مقنعه م وارو بود... از اون بدتر اینکه یکی از معلم های مرد هم همون موقع داشت رد میشد...خنده ش گرفت وقتی دید منو...

بعد هم رفتم  از مدیر بپرسم معلم حساب میاد یا نه ،که دیدم داره با مسئول گزینه دو که اومده بود مدرسه حرف میزنه...رفتم کنارشون ایستادم و منتظر بودم که حرفاشون تموم بشه که یهو نماینده ی گزینه دو چشماش گرد شد...گفت عجب شباهتی داری به خواهرت!!! من هم جا خوردم...آخه اصلا شباهتی به خواهرم ندارم... داشت خواهرم رو توصیف می کرد و از ویژگی هاش میگفت که متوجه شدم خودم رو با خودم اشتباه گرفته!! چون قبلا توی موسسه ش چند ترم خونده بودم وقتی بعد از چهارسال منو دید فکر کرد که خواهرم رو دیده!! عجب...

اون روز برای اولین بار طی این دو سالی که با معلم هندسه داشتیم تمرین هام رو ننوشته بودم...آخه خواب مونده بودم... و کاملا اتفاقی بود... معلم هم برای اولین بار توی این دو سال به محض ورود گفت دفترها رو میز! می خوام تمرین ها رو ببینم...هر کی ننوشته بره دفتر مدیر... آخر سر فکر کنم حدودا ۴ نفر فقط نشسته بودن... من هم پیشنهاد دادم مدیر بیاد اینجا نه ما بریم اونجا چون با صرفه تره...خلاصه کلی چرت و پرت گفتم که معلم خنده ش گرفت و کلا بیخیال ما شد و با کلی تهدید از خیر ما گذشت... کلا معلم های آقا زود فاز عوض می کنن!!!  

برای تولد یاسین یه تلسکوپ خریدیم... پدرم در اومد تا وصلش کردم براش... آخر سر هم دو تا عدسی اضافه آوردم!!! راهنماش خیلی ناقص بود...ولی خب...آخرش درست از آب دراومد... اولین بار که داشتیم امتحانش می کردیم وقتی باهاش نگاه کردم داد زدم: یاسین؟ یه آقایی رو میبینم داره روی کوه خامی انگشتش رو میکنه توی دماغش!! (کوه خامی یکی از کوه های مهم زاگرسه و با فاصله زیاد از محل زندگی ماست!!) باورش شد یاسین!! ای خدااااا .

فعلا خداحافظ

 پ .ن: و باز هم قصه ی قدیمی سردردها... اول راه اینجوریه... فقط خدا به داد بقیه ش برسه...

بازم پ.ن: در حال حاضر دوست دارم بزنم یه چیزی رو خرد کنم!!! وایسا دنیا...کوچه ی بعدی پیاده میشم!!! ولم کنید دیگه...میخوام پیاده بشم!! اه !! بابا غلط کردم...پیاده نمیشم...بند کیفم رو پاره کردید...نو بود!   دوست دارم یکی رو بزنم!

پ .ن: عصر یه فیلمی دیدم که یه خون آشام عاشق یه دختره شده بود... نمیدونستم خون آشام ها شبیه مانکن های سوسول انگلیسی هستن!! به یاد اون زمانی که خون آشام ها هم ابهتی داشتن! میبینید؟؟؟ زمونه خون آشام ها رو هم مسخره ی خودش کرده!! آخرش نفهمیدم دختره برای اینکه با پسره زندگی کنه حاضر شد بمیره و خون آشام بشه یا نه... آخه آخر فیلمه خراب بود!!

سلام

سرما خوردیم اساسی!! و البته چون دکتر زورو (یعنی خودم وقتی مریض میشم!!) زود دست به کار نشدم و برای خودم دارو تجویز نکردم قضیه بیخ پیدا کرد... خیلی وقت بود اینجوری سرما نخورده بودم... از سر بدبختی جرئت سرفه کردن رو هم نداشتم...چون بعد از هر سرفه مامان تهدیدم میکرد که ببرم بیمارستان...و چون اصولا زورو میونه ای با آمپول و اینجور چیزا نداره عمرا زیر بار نرفتم!! از طرفی حسابی حال دکتر بیست واحدی (خواهرم و به عبارتی کرگدن!) رو گرفتم... میکشوندمش توی اتاق و میگفتم برام دستمال بیار... یا قرص هام رو بده...یا آب بیار... از طرفی مامان پیله کرده بود که نباید روزه بگیرم و درست نیست... ولی به هر حال همین یه ماه رو داریم... برام حرمت داره... صدام هم به زور درمیومد...

عصر همون روز قرار شد یه سر بریم پیش مامان بزرگم...تا روستا یه ساعتی راه بود و من حدودا دو سال بود که نرفته بودم...(از کج شانسی بود نه بی معرفتی!!)

نمی دونید چه لذتی داشت شنیدن صدای اذان بدون بلندگو... توی حیاطی که پر درخت بود و خوردن باد به صورت...خیلی حال و هوای خوبی داشت...خیلی وقت بود آسمون رو ندیده بودم...ستاره ها و ماه... عالی بود...

ولی قسمت جالب ماجرا مامان بزرگم بود... از طرفی داداش کوچیکم یاسین به دلیل بچه بودن و خواهر بزرگم به دلیل تازه دانشجو بودن (اون هم دانشجوی رشته ی چندش آور پزشکی که نمی دونم چرا اینقدر هواخواه داره!!) خیلی مورد توجه بودن و همه تحویلشون میگرفتن...این وسط من گناه داشتم حسابی... مامان بزرگ هم هی مرتب قربون بلای قدو بالای یاسین و فاطمه میرفت و وقتی از دستش در میرفت یه قربون بلا هم نثار من میکرد... و البته من به جمع یادآوری کردم که فنر مامان بزرگ در رفته و اگه کنترلش نکنن فعلنا دست بردار نیست...

نکته ی دیگه این بود که کلی فاطمه و یاسین رو بوس کرد و وقتی فهمید سرما خوردم شونه ی من رو بوسید و یه متری من نشست و دستمال گرفت روی بینی و دهنش!!! به طرز فجیهی جونش رو دوست داره... من هم تهدیدش می کردم که الان بوسش می کنم و میرفتم طرفش که واکنشش دیدنی بود! وقتی هم نماز می خوندم هی دورم میگشت قربون بلا میرفت و شونه م رو میبوسید...واقعا نمی دونم چی خوندم از بس سعی کردم خنده م رو کنترل کنم!

داشتم میگفتم که من این وسط گناه داشتم حسابی و همه به اون دو تا توجه می کردن و البته تیکه های نیش دار همیشگی بین من و بابا رد و بدل میشد و تماشاچی های خاص خودش رو داشت... متاسفانه اواسط حضورمون افقی شدم...یعنی واقعا نمیتونستم بلند بشم از شدت بدن درد...دکتر بیست واحدی هم مرتب علایم رو میپرسید که یه وقت آنفلانزا نوع A نگرفته باشم...

اون روز هم تموم شد...

پ.ن : همین الان یه صلوات بفرستید و برام دعای عاقبت به خیری بکنید... عاقبت به خیر نه... دعا کنید همیشه به خیر باشم! دعا کنید به هر حال... گردنتونه...گردنتون بشکنه اگه دعا نکنید...!

بازم پ.ن: از فردا درس خوندن جدی شروع میشه...البته ما همچنان خط شکن اینترنت میباشیم...هستیم خدمتتون!

سلام

اگه مي خوايد بهترين احترام ها نصيبتون بشه...اگه مي خوايد همه براتون خم و راست بشن...اگه مي خوايد خوش چهره ترين آدم به نظر بيايد(حتي اگه نباشيد)... اگه مي خوايد آدم هاي ديگه رو به زانو در بياريد...اگه مي خوايد كاري كنيد كه بقيه عجيب ترين كارهايي كه شما مي خوايد رو انجام بدن... اگه مي خوايد منطق و عقل و احساس ديگران رو در دست داشته باشيد من يه چيزي رو پيشنهاد مي كنم...

اين چيز اينقدر دم دسته و شما ازش استفاده مي كنيد و باهاش زندگي و مي كنيد و حتي باهاش زندگي ميبخشيد(كه البته همه چيز دست خداست) كه اگه بگم انكارش مي كنيد...اولش انكار مي كنيد ولي بعد از كمي فكر امكان نداره نظري مخالف نظر من داشته باشيد...اون شي بصورت فلزي و كاغذي يافت ميشه... گاهي از جنس طلا هم هست...ميگن باهاش ميشه خوشبختي رو تضمين كرد...

مي دونيد اون چيه؟؟ معلومه! پوله!!

پول پدره و پسرش هم قدرته!

صحنه ي اول:

حياط آموزشگاه...ميس زورو مثل هميشه توي عالم هپروته و داره وارد سالن ميشه كه يكي ميپرسه: تو كه دختر مستخدمي چرا اينقدر كفش عوض مي كني!! يا چرا عينكت ماركداره؟با اون لحن مسخره ش يه پوزخند هم نثار ميس زورو مي كنه... درسته ميس زورو دختر مستخدم نيست و اون دختر اشتباهش گرفته با يكي ديگه...ولي ميس زورو كوچكترين سعي نمي كنه كه بهش بفهمونه دختر مستخدم نيست... مرتب ذهنش درگير اينه كه دختر مستخدم بودن مگه جرمه؟؟؟ ميس زورو خوب مي دونه كه نوني كه دختر يه مستخدم مي خوره خيلي پاك تر از همه ي ماهاست!!

صحنه ي دوم:

همون دختر مزخرف...ولي حالا يه لبخند مليح رو جايگزين اون لحن تحقير آميزش مي كنه: ببخشيد من نشناختمت!! مي دونستي ما فاميل هستيم؟ راستي...حيف كه رشته هامون با هم فرق مي كنه و توي يه كلاس نيستيم... راستي...به مامانت سلام برسون...بازم معذرت مي خوام كه نشناختمت و اين توهين رو بهت كردم!! باور كن سعي مي كنم جبران كنم...

اول اينكه ميس زورو مشغول تحليل اين ميشه كه آيا دختر عموي پسرخاله ي شوهر عمه ي همسايه ي ميس زورو ميشه فاميلش؟ و يا اينكه دختر مستخدم بودن يه نوع توهين محسوب ميشه؟

صحنه ي سوم:

دختره هنوز آويزون ميس زورو ميباشد و نيش هاي ميس زورو هم باعث نميشود شرش را كم كند!

همين موقع دختر متوهم و خل و چل يكي ديگه كارخونه دارهاي مطرح وارد ميشه و دختره دست از سر نيمه كچل ميس زورو بر ميداره و ميچسبه به اون!!

چقدر آدم ها بدبختن نه؟؟؟ كافيه يه حروم خور تمام عيار باشي...اون وقته كه دنيا بهت احترام ميذاره...در صورتي كه خوب مي دونن پول هات رو از كجا آوردي... ولي به دست هاي پينه بستت كه حاصل كار و زحمت زياده پوزخند مي زنن!!  يه تيكه ي آهني به اسم ماشين مي تونه وادارشون كنه باور كنن يه چيزي بيشتر ازشون داري...

اشرف مخلوقات؟ چه بلايي سرت اومده؟

نمي تونم باور كنم....ولي همين پوله كه الان مسائل غير قابل باوري رو بوجود آورده...مسائلي كه گاهي برام سخته تحليلشون كنم...مسائلي كه گاهي اشتباه پيش بينيشون مي كنم... آخه من هنوز قدرت پول رو نشناختم... هنوز تشنه ي پول و بچه ش(قدرت) نشدم... هنوز با ديدن يه ماشين مدل بالا چشمام برق نميزنه... هنوز بهترين تفريحم تحقير دختراييه كه افتخار مي كنن آبنباتشون هم ماركداره!! ولي خب... واقعا چي شده كه پول شده ارزش براي همه ما؟؟؟

چرا آرمان هاي ما كاغذي شده؟

پ.ن: نمي دونم روش جديد اعتراضات به نتايج انتخابات رو شنيدين يا نه!! روش جديد اينه كه ساعت ده شب كه اوج مصرف برقه تمام وسايل برقي رو روشن كنيد!!!

وقتي اينو شنيدم همون يه ذره اميدي كه به اين جماعت داشتم فوت شد رفت هوا!! آخه آدم حسابيا...كسي نيست به شما بگه... اگه شما با دولت و حكومت مشكل داريد چرا مردم بدبختي كه توي اين هواي گرم از برق محروم ميشن بايد جورتون رو بكشن!!!

واقعا درصد فهم و دركشون و ديدشون نسبت به كشورشون معلوم شد!

سلام

شیرین عبادی...این اسم رو زیاد شنیدین...و معمولا اولین چیزی که بعد از شنیدن این اسم به ذهنتون میاد جایزه نوبله و البته حرکات به اصطلاح فمینیستی و انسان دوستانه!

سابقه ی خانم عبادی رو یکی یکی بررسی می کنم: ۱)یه بهایی دو آتیشه...دخترش هم بهاییه...همینطور خیلی از اطرافیانش... از بهاییت می گم...فکر نمی کنم واقعا لازم باشه خیلی چیزا رو در مورد این گروه از آدم ها وصف کنم...بهائیت...روشی که کوچکترین ارزشهای انسانی رو زیر پا میذاره... ببینید...وقتی دو تا حیوون تبدیل به یه زوج می شن به هم پایبند میمونن... ولی باید بگم امروز انسان هایی با عنوان بهایی هستن که حتی این مسائل رو هم رعایت نمی کنن...یعنی روابط بی بند و بار و علنی...خیلی چیزای دیگه هم هستن که من واقعا خجالت می کشم عنوانشون کنم...کافیه انسانی ترین چیزها رو توی ذهنتون عنوان کنید و درست عکسش رو در نظر بگرید...این میشه افکار بهایی! واقعا خیلی وحشتناک تر از این حرفاست...بروشور هاشون رو خوندم... بعضی از اون ها به زبان لاتین هستن...که اونها با چاپ کردن بروشور ها با زبان لاتین و فونت های خاص که معمولا انجیل رو به اون صورت مینویسن سعی می کنن برای وجود نامشروعشون چهره ی شرعی درست کنن. در مورد بهایی ها باید یه پست جدا بنویسم...

۲)طرفدار حقوق بشر... یکی به من بگه حقوق بشر چیه واقعا؟؟ اینه که روابط بی بند و بار جنسی بدون هیچ تعارفی انجام بشه؟؟؟؟؟ اینکه همجنس بازا راحت ول بگردن و قانونی ازدواج کنن؟؟(البته ببخشید اسم مقدس ازدواج رو بعد از این اسم کثیف آوردم)... آدم ها از اینی که هستن هم تنها تر بشن...کی می خواد جواب بی تعلقی های حاصل این روابط رو بده؟؟ کی می خواد آرامش روانی رو برگردونه به این جوامع؟؟؟ خانم عبادی چرا کورن و نمیبینن این همه زن و بچه از گرسنگی دارن توی آفریقا جون میدن...چرا نمی بینه توی عراق و افغانستان و فلسطین و جدیدا پاکستان آدم ها دارن زیر چکمه ی قدرت های لعنتی له می شن؟؟ چرا حتی یه بیانیه ی خشک و خالی نداده؟؟؟ اینا انسان نیستن؟؟؟؟ فقط اون هم جنس باز ها و بهایی های کثیف آدمن؟؟؟

۳) لازم نیست در مورد روابط شدیدا دوستانه با کشورهایی مثل آمریکا و انگلیس و رژیمی مثل اسرائیل و ... حرف زد...لازم نیست در مورد توهین های مستقیم و خدشه دار کردن چهره ی ایران حرف بزنیم...به هر حال اون وظیفه ش همینه...باید هم همین کار رو بکنه....به همین خاطر اینکه این کارا رو بکنه نوبل گرفته و این قدر شخصیت برجسته ای شده!!!!

حالا می خوام با این توصیف ها علت دعوت شدنش توسط دکتر(؟) زهرا رهنورد به دانشگاه الزهرا رو بگم...می تونه ۳ علت داشته باشه...(لازمه که بگم همین ماه پیش هم رهنورد دوباره تکرار کرد که عبادی موجب عزت ایرانه...حالا این عزت دقیقا چی تعریف میشه!!! خدا میدونه!)

بررسی احتمالات

الف)خانم رهنورد کلا دسترسی به اینترنت و رسانه ها رو نداشتن و اصلا نمی دونستن خانم عبادی به چه دلیل نوبل گرفته و حتی یکی از سخنرانی هاشون رو ندیده...همینطور مراسم گرفتن نوبل توسط عبادی رو ندیده!

ب)خانم رهنورد کاملا از این موضوع خبر داشتن ولی برای جلب رای و گرفتن مشروعیت از بعضی ها این حرفا رو میزدن

پ)خانم رهنورد کاملا از این موضوع خبر داشتن و عقایدشون با عبادی همسو بوده...تکرار می کنم...کل عقایدش با این خانم همسو بوده و به همین دلیل خانم عبادی سعی می کنه پای این خانم رو داخل کشور باز کنه...

گزینه ی الف) تقریبا از محالاته...چون یه بچه ی بیسواد هم از تمام افکار عبادی خبر داره... کسی که اینقدر ادعای دکتریش می شه و شوهرش هم معتقده بهترین زن پژوهش گر ایرانیه!!! یه رئیس دانشگاه و یه پژوهش گر باید خیلی از این حرفا بیشتر بدونه...

گزینه ی ب) این که دیگه عذر بدتر از گناهه...آدم از آدمی با این عقاید استفاده کنه فقط برای رای بیشتر؟؟؟؟؟ یه نوع خیانته!

گزینه ی پ)معقولترین گزینه به ذهن می رسه. واقعا ناراحت کننده  و سخته برای آدم که حتی فکرش رو بکنه که یه ایرانی همچین کاری رو کنه...یعنی پای آمریکا رو به ایران باز کنه!!! و همچین خیانتی به کشورش بکنه و یه آدم با این وضعیت رو باعث عزت ایران بدونه.... 

این هم یه نوع خیانته...نه؟؟؟

سوابق عبادی رو یه بار دیگه بخونید  و احتمالات رو مرور کنید... یه چیزای مبهمی روشن نمیشه؟؟؟ یه چیزای جدیدی  رو متوجه نمیشید؟؟!!!

پ.ن : به خاطر بدقولی یه عذرخواهی به آقای هاشمی نژاد بدهکارم! ولی چه کنم!

این لینک رو هم ببینید! دکتر(؟؟؟) شجریان؟؟؟؟؟؟؟!!!

 پ.ن: سازمان های حقوق بشر جواب بدن!!! یه زن مرده...اون هم یه زن باردار...واکنش شما چیه؟؟؟؟ مثل همیشه هیچی... فقط کافیه به یه همنجس باز کثیف بگن بالای چشت ابروئه!!! اون وقت می خواید دنیا رو زیر و رو کنید...حالا یه زن بیگناه که منتظر به دنیا اومدن بچه ش بوده با چاقو کشته شده!!!

از این به بعد اسم سازمان حقوق بشر به سازمان اسکل های بیکار تغییر نام پیدا می کنه...و  البته از این به بعد هر کس اسم سازمان حقوق بشر رو توی این وبلاگ آورد من رسما به اسم جدیدش تغییرش میدم!

اینجانب ، میس زورو با توجه به رسیدن ایام پوست اندازی وبلاگی تصمیم گرفته ام که از این حالت خمودی(؟) به کل بیرون آمده و یه شروع تازه را آغاز نمایم!!!!

معمولا این پوست اندازی ها همراه با طراحی قالب جدید وبلاگ میباشد که اینجانب چون کلا همیشه طرح های جدیدی در مخ دارم تصمیم گرفتم که کلا قالب جدید طراحی نکنم! البته این مسئله ارتباط تابعی دارد با مسئله ی تنبلی و کمبود وقت! (مثلا همین الان کلاس حسابانم تموم شد که توسط معلم هندسه ی قدیم و معلم حسابان و جبر و هندسه ی جدید ارائه میشد و کلا سعی داشت با جملات مثل میفهمی چی می گم؟؟؟ یا اصلا متوجه میشی؟؟!!! اعصاب مرا به هم بریزد...ولی زهی خیال باطل...میس زورو همچنان با نیش باز درس گوش میداد و اصلا هم به او حمله نکرد و چهره ی مودب!!! خود را حفظ نمود!)

می خواستم نحوه ی شکل گیری میس زورو را بیان نمایم که متوجه شدم که زیادی خاله زنکی می شود!

به همین دلیل به همین اکتفا می کنم که بگویم...

از این به بعد رسما با هیچ احدی تعارف ندارم و هر چی دلم خواست رو می نویسم!

 http://yahsan.blogfa.com/post-143.aspx

جالبه!

 این رو هم ببینید!

 http://kashanhami.blogfa.com/post-654.aspx

اون روز رو عادی شروع کردم...کل شب فقط دو ساعت خوابیده بودم...روز قبلش هم زیاد نخوابیده بودم و حجم کارایی که انجام داده بودم زیاد بود... دلیل شب بیداری من هم این بود که مامان تازه شب یادش اومده بود که من باید برنامه ی سمینار فرداش رو آماده کنم... کلی با اسلایدها ور رفتم...برای تنوع دادن به برنامه عکس سیو کردم از اینترنت و سعی کردم جمله های آرامش بخش به کار ببرم... قبل از اتمام کارم شارژ لپ تاب تموم شد و دریغ از شارژ...خلاصه با کلی اعصاب خردی کارم رو تموم کردم...توی سالن هم کلی بدبختی داشتم با سیستم صوتی سالن...خلاصه با قیافه ی درهم گوشه ی سن نشسته بودم و سعی می کردم که اصلا توی چشم نباشم که البته بی فایده بود... مامان هم هی میومد بالای سرم می گفت نمیشه رنگی تر باشه... و هر قسمت یه رنگ باشه؟ من هم هی براش توضیح می دادم اگه پیش زمینه دریا باشه آرامش بخشه و به دلیل وسعت صفحه ی نمایش اگه هر نمایش رنگ خاصی داشته باشه نظم ذهنی خواننده به هم میریزه... و می گفتم که سادگی بهتره که مامان هم طبق معمول حرف خودش رو می زد و من هم اصلا زیر بار نمیرفتم که یکی از مسئول های سالن پادرمیونی کرد و کار همونطوری که خواستم پیش رفت... همونطور منگ و خسته پشت میز نشسته بودم و چون ۱۰ ساعت بود چیزی نخورده بودم داشتم ضعف می کردم و زل زده بودم به چهره ی سخنران ها... فرماندار و بقیه ی مسئول ها...همون حرفای تکراری که اینقدر تکرار شده بودن که داشت واقعا برام بی معنی می شد...خیلی چیزا واقعا معنی خودشون رو برام از دست داده بودن...

همون موقع بود که اعلام کردن آخر مراسم از مادرهایی که دو تا از بچه هاشون شهید شده بود می خوان تقدیر کنن...من هم بی تفاوت تر از همیشه داشتم نگاه می کردم که یکیشون توجهم رو جلب کرد...کفش پاره و لباس های کهنه ولی تمیزش توجه م رو جلب کرد... کمرش حسابی خم بود زیر بار درد از دست دادن دو تا از بچه های جوونش...با کمک بقیه اومد بالای سن...و گفت من نیازی به تقدیر ندارم...بچه هام رو دادم...اگه لازم باشه جون خودم رو هم می دم...این حرفا رو از ته دلش می زد... برای یه لحظه متوجه شدم تمام صورتم خیس شده... با توجه به اینکه در جایگاه بدی بودم سریع خودم رو جمع جور کردم...ولی دلم بدجوری شکست...از خودم بدمم اومد...

حالا یه عده باید به این بچه های این خانوم و امثالش بگن استخون پاره!! یا بگن جنگ خیلی وقته که تموم شده و چرا هی در موردش حرف می زنن...

باید بگم جنگ تموم شده...ولی تن خیلی ها هنوز از زخم های جنگ می سوزه...خیلی ها...

و دوباره باید بپرسم...چرا ما باید به خودمون اجازه بدیم اونهایی که به محض شروع جنگ فراری شدن و یا حاضر نشدن به خاطر جون پرستیشون کاری بکنن حالا برگردن و بگن جنگ تموم شده و اینا یه مشت استخون پاره هستن؟؟؟ و یه قضیه مثل ۱۸ تیر رو درست کنن؟؟؟

ببخشید اینقدر خشک نوشتم...دلم بدجوری گرفته...

سلااااااااااااااام!!

دوباره امتحانات!!! فکر کنم کاملا از قیافم(!) معلوم باشه که امتحان هندسه داشتم نه؟؟ از دیروز صبح تا حالا نخوابیدم و یه ریز خوندم!!! و البته الان هم قصد خوابیدم ندارم!! خدا رو شکر تا حالا هر سه امتحانم رو نمره ی کامل گرفتم ..گرچه الان حس می کنم واقعا توی این دنیا سیر نمی کنم!!

هفته ی پیش یه هفته ی کاملا عادی بود... طبق معمول ۲ بار از پله ها پرت شدم پایین و پای چپم رسما چلاق شد!!! به طوریکه نمی تونم بدوم!!     البته پای راستم هم که هفته ی پیش و هفته های پیش داغون شد!!   مامان بشدت سعی در اصلاح راه رفتم داره!! ولی خب!! چی کار کنم!! توی طول روز تنها استراحتم بحث در مورد مسافرتون بود! قرار شد بریم کیش...من و دخترخاله م و دوستم...البته طبق معمول از سر لجبازی گفتم من بمیرم هم نمیرم و کلی داد و بیداد کردم!!! درست پنج دقیقه ی بعد داشتم فکر می کردم کدوم کیفم رو ببرم مسافرت!! ای بابا!!

دیشب حدود ساعت ۱۱ بود و من به زور نصف درسم رو خونده بودم... شاید به دلیل اینکه قسمت اول رو با حساسیت بالایی خونده بودم!!! به هر حال حدود ساعت ۱ متوجه شدم که بعضی از دوستام هم به این درد دچار شدن... و البته همه با اس ام اس به هم دلگرمی می دادیم...گرچه من زیاد نگران نبودم!! بدتر از این رو هم کشیده بودم!! به هر حال!! حدود ساعت ۲ بود و من به شدت داشتم مسئله حل می کردم که یهو این فکر بصورت جدی به ذهنم خطور کرد!! چی می شد اگه می تونستم برم توی خواب معلمم و شکنجه ش بدم؟؟ باحال می شد...نه؟؟  جدی جدی داشتم بهش فکر می کردم!! البته با بقیه ی دوستام هم درمیونش گذاشتم که با استقبال جمعی رو به رو شد!! خیلی لذت بخشه که انگشتم رو فرو کنم توی چشمش!! حدود ساعت ۳ هم برق رفت...من هم با کلی سلام و صلوات از پله ها رفتم پایین و با بدبختی لامپ شارژی رو پیدا کردم...اومدم بالا تا روشنش کردم برق اومد...بعد خاموشش کردم...دوباره برق رفت!!!

اینو گفتم که بگم نذارید بچه هاتون نصف شب ها بیدار بمونن...خیلی خطرناک می شن!! به هر حال امروز صبح زود هم سرحال تر از همیشه رفتم مدرسه و امتحان دادم و برگشتم!!

پ.ن: قهرمانی بارسلونا رو توی جام حذفی شدیدا تبریک می گم!!!

اول اون رئال بعد هم چلسی حالا هم جام حذفی و بزودی جام لالیگا!! هووووورراااا

الان که پست رو خوندم حس کردم یه دختره ی لوس و ننر و پروو و از خود راضی نوشته ش!! اوا خاک به سرم!! فکر کنم بهتر باشه برم بخوابم!!

 این مدت اینجا چیزی ننوشتم و بیشتر نظراتم رو توی وبلاگ جنبه داشته باشیم گذاشتم که می تونید دیدگاه های سیاسی من رو در بخش نظرات پست های مختلف ببینید!

سلااااااااااااااام!!!!

خوب...من می خوام یه مطلبی رو بدون اینکه حرفی از دین و عقاید دینی بزنم رو عنوان کنم...فقط می چسبم به چیزی به اسم وطن پرستی و انسانیت...

چشماتون رو ببندید و تصور کنید همین الان یه کشوری می خواد حمله کنه به ایران... شما وضع شغلی یا تحصیلی خوبی دارید...خانواده ای دارید که به امیدشون روز و شب رو میگذرونید...دوستانی دارید که باهاشون می خندیدن و شوخی می کنید...به جذابیت های زندگیتون فکر کنید... بعد از همه ی اینها یه لحظه تصور کنید که مجبورید برای دفاع از کشورتون و غرورتون تمام اینا رو ول کنید و برید...تمام زندگی و اون چیزایی رو که بهشون عشق می ورزید!! کار آسونیه به نظرتون؟؟؟ نه...نیست.... باور کنیم نیست...

در این مواقع یه عده کشور رو ول می کنن و می رن یه کشور دیگه...پشت سرشون رو هم نگاه نمی کنن...و یه عده هم می ایستن...تا تهش می مونن...

یه زمانی برای کشور ما همچین اتفاقی افتاده...یه عده رفتن پی زندگی خودشون توی کشورهای خارجی و یه عده هم موندن و جنگیدن...

حالا بعد از اون همه سال...اون کسانی که موندن که بجنگن...یه عده شون رفتن بالای بالا...و یه عده شون هم جسمشون هنوز روی زمین حرکت می کنه ولی روحشون خیلی وقته که پرواز کرده...یه عده هم سالم از جنگ برگشتن...

از جنگ برگشتن ، ولی شاید گذرزمان گرد و غبار فراموشی رو روی خیلی چیزا براشون پاشیده...

و اون عده ای که کشور رو ول کردن و رفتن... اون هایی دو دستی چسبیدن به جونشون...بچه هاشون رو با آرامش تمام بزرگ کردن...حتی ککشون هم نگزید که چند هزار کیلومتر اون ورتر...جایی که یه زمانی وطنشون بوده...داره به خاک و خون کشیده می شه... انگار نه انگار...

اونا حالا برگشتن...بین ما راه میرن... مدارک دانشگاهیشون رو که توی اون مدت گرفتن رو توی سر ما می زنن... در همه ی موارد سیاسی و اجتماعی اظهار نظر می کنن...توهین می کنن...کلاس میذارن... سعی می کنن جهت گیری ها و حرکت های سیاسی جدید ایجاد کنن و به خواسته ی اون کسانی که براشون نوکری می کنن جامه ی عمل بپوشونن... و یه عده احمق هم شدیدا بهشون احترام می ذارن...

می بینید چقدر سخت و دردناکه؟؟؟ چقدر دردناکه که همچین آدم های وطن فروشی برای آدم اظهار نظر کنن؟؟؟؟؟؟

خبری شنیدم که خیلی دردناک بود برام...

یکی از فرمانده های گردان توی یکی از مناطق جنگی...بعد از تحمل مدت ها درد و رنج... رفت.

یکی از نیروهاشون می گفت... وقتی زخمی شده بودم فرمانده حدود یک کیلومتر منو حمل کرد...در حالی که خودش هم شیمیایی شده بود و وضعش وخیم بود... هر دو نجات پیدا کردن...

می دونید اون فرمانده آخرین روزهای عمرش چی کاره بود؟؟؟؟؟  یه دکه ی مطبوعاتی داشت...

این عدالته؟ می خوام بدونم... این عدالته که اون عوضی های وطن فروش توی این فخر و نعمت زندگی کنن...اون بچه های لعنتیشون دلار پارو کنن و گند بالا بیارن...بعد یه قهرمان اینجوری بره؟؟ واقعا داره چی به سر ما میاد؟؟

ببخشید اگه از کلمات توهین آمیزی استفاده کردم...ولی برای توصیفشون راهی بهتر نبود!!

زنگ استراحته و ميس زورو با آخرين درجه ي سردردش دست و پنجه نرم مي كنه...به زور خودش رو روي صندلي نگه داشته...در حالي كه دست و پاهاش بي حس شدن...فقط يه تلنگر تا فوران عصبانيش باقي مونده... و سردرد هم مثل چاشني باروت عمل مي كنه و فقط يه گير كوچولو يا شوخي احمقانه لازمه تا ميس زورو گند بزنه به دنياي اطرافش... حدود يه ساعته كه درگير يه مسئله ي فيزيكه و شديدا كفرش دراومده كه نتونسته حلش كنه!! در حالي كه فكرش بين زمين و هوا معلقه صداي همكلاسي هاش رو ميشنوه!!

يه عده از بچه ها مثل هميشه دور هم حلقه زدن و دارن ور ور مي كنن!! هي زهرا..كوتاه بيا بابا...حالمون رو بهم زدي...

يكيشون كه شديدا حال به هم زنه و كلا ميس زورو ازش خوشش نمياد شروع مي كنه و رشته ي اصلي بحث رو بدست ميگيره و موضوع رو از عروسي و جشن تولد به مراسم دختر شايسته ميبره:

آخييي...نازي... دختر شايسته رو داشتي؟؟؟ واي...از بس لباسش تنك و سنگين بود غش كرد...خيلي نگرانش بودم... نتونست مراسم سخنرانيش رو تموم كنه...۴ ساعت تموم توي بيمارستان بود! ولي خب...آخر شب تونست به مجلس رقص برسه...نمي دوني چقدر...

ميس زورو شديدا دلش مي خواست انگشتش رو فرو كنه توي چشماي دختره!! آخه آدم اينقدر مي تونه چندش آور باشه؟؟

۱۰ دقيقه بعد ميس زورو متوجه يه نكته مي شه... صورت مسئله اي كه نوشته اصلا مجهول نداره!!!!

خب...از مراسم انتخاب دختر شايسته بگم... مراسم انتخاب دختر شايسته توي خيلي از كشورها دنيا برگذار مي شه... و قبل از انقلاب در ايران هم برگذار مي شده! برخلاف اون چيزي كه به نظر مي رسه، دختر شايسته، شايستگي چنداني نداره!! فقط كافيه از نظر شكل ظاهري توجه يه عده داور معلوم الحال رو جلب كني!! لباس هاي ناجور بپوشي! اون كسي برنده مي شه كه بيشتر خودنمايي كنه! بيشتر بتونه ظاهرش رو به رخ بكشه!! متاسفانه چون برام افت داره!! ترجيح مي دم مراحل اين مسابقه رو ننويسم!!

گريه داره نه؟ دلم واقعا براشون ميسوزه! آيا شايستگي يه انسان به ظاهرشه؟؟ يعني هر چي جلف تر و سبك سر تر باشي شايسته تري؟؟؟ واقعا بايد به حالشون گريه كرد!! چه دنياي متمدني!!!! نصف جمعيت جهان رو به زنجير كشيدن و به كمك اون ها نصف ديگه ي دنيا رو دارن به نابودي مي كشن... يعني آدم مي تونه اينقدر پست و بي ارزش بشه؟؟ افتخارش اين باشه كه توجه يه عده بي همه چيز رو جلب كنه؟؟ يعني وجود يه خانوم اينقدر بايد لكه دار بشه؟؟ اينقدر بايد تحقير بشه؟؟؟ اينقدر؟؟؟؟؟ جالب اينكه همين خانوم شايسته رو شايد ۳۰ سال ديگه كه پير شد كسي آدم حساب نكنه!!

بحث من اينا هم نيستن!! اطرافمون رو نگاه كنيم... شك ندارم كساني هستن كه به ديگران تنها به خاطر شكل ظاهرشون احترام ميذارن!! براي مثال توي مدرسه يه دختر هست كه از نظر شكل ظاهري مي گن قشنگه!! كلي تحويلش مي گيرن!! اين در حاليه كه من واقعا آدم حسابش نمي كنم!! چون از نظر فكري...از نظر فرهنگي دقيقا مثل سيب زمينيه!! با كلي افاده!!! به هر حال تكبر ورزيدن در مقابل متكبر عين تواضعه...نه؟؟ چرا اينقدر قيافه برامون مهمه؟؟؟ من شخصا مگه اينكه خيلي با يكي برخورد داشته باشم...وگرنه چهره هيچ وقت يادم نميمونه... چون واقعا هيچ وقت به چهره ها دقت چنداني نمي كنم...چون واقعا برام ارزشي ندارن... ارزش يه چيز ديگه ست... نمي دونم كي ميخوايم اينو بفهميم؟؟؟

شرمنده که مثل مادر بزرگ ها حرف زدم...ولی خب! این چیزا ناراحتم می کنه!

پ.ن: هر چی بزرگ تر می شی واقعیت های دنیا برات ملموس تر می شن...چیزایی رو می فهمی که شاید قبلا باورت نمیشد همچین چیزایی اطرافت وجود داشته باشن... و درست همین لحظه هاست که می فهمی که چقدر تنهایی...